Back BehindThe Wheel
Logbook
Stop 29Morocco

Laayoune

The Cayenne with its roof tent up on the empty Shell forecourt at night, Tess giving a thumbs up beside it under a floodlight, with the lit pumps in the distance

Na een rondje sightseeing in Agadir hadden we besloten dat het tijd was om onze weg te vervolgen naar Dakhla. We hadden op de app weer even gekeken of we onderweg ergens konden slapen, en dat was bijna langs de hele kustlijn het geval. Dus, de zee rechts en gas erop.

Na een heel stuk rijden, toen het inmiddels donker was, waren we toe aan een plekje om de tent open te klappen. Na meerdere campspots zonder succes geprobeerd te hebben, aangezien we van de “snelweg” de berm in moesten sturen en hopen op het beste, leek het ons slimmer om van de hoofdweg af te gaan om daar te zoeken naar een plek. We hadden op de app wel zien staan dat er bij volle maan mannen lopen met zaklampen, om te controleren of er geen immigranten zijn die een dappere poging gaan wagen om de oversteek naar de Canarische Eilanden te maken. Na een korte inspectie van de niet-volle maan gingen we die kant op.

Tijdens het rijden zagen we zo nu en dan inderdaad een zaklamp, maar nog niet iets waar we ons druk over maakten. Als je een keer aan een politieagent je paspoort moet laten zien, is er ook nog niks aan de hand. Maar dat “zo nu en dan” veranderde in om de 100 meter. En zodra we de auto even stil wilden zetten om even op de app te zoeken naar een plek, hadden we ineens van alle kanten een zaklamp op ons gericht, waarbij het leek alsof die lampjes met een bloedgang onze kant op kwamen. Dat vonden we wel weer iets minder fijn.

Gelukkig zagen we verderop een politieauto staan, dus hadden we de mogelijkheid om even te vragen wat er precies aan de hand was en of we ergens konden slapen. Simpel antwoord: nee. Het was volgens de vriendelijke man niet veilig, omdat er op het moment heel veel mensen de oversteek proberen te maken. Dus we moesten doorrijden naar de dorpjes.

Toen we daar aankwamen, hadden we heel snel de sfeer geproefd en hadden we er beiden niet echt een goed gevoel bij. Na nog een uur rijden, inmiddels in de Westelijke Sahara, was er gelukkig een Shell, met een shop en bewakers. Achter de kassa stond een hele vriendelijke jonge gozer, die bizar goed de Engelse taal beheerste. Na een korte uitleg van de situatie werden we door hem voorgesteld aan een andere, ook hele vriendelijke man, die de bewaker was die avond. Hij vond het geen probleem dat wij van de veiligheid van de muren en de bewaking gebruik wilden maken. Hij wilde er absoluut niks voor hebben en bood ons zelfs een theetje aan.

De Cayenne in de ochtendzon op het terrein van de Shell, met de daktent nog open en het trapje uit, een vrachtwagenoplegger ernaast en de pompen en de zee erachter

We waren best wel gaar na de rit, dus we gingen vrijwel direct de tent in. We hebben beiden heerlijk geslapen met het idee dat er vlak naast onze tent non-stop iemand de boel in de gaten hield.