After our round of sightseeing, Bodhi and Tess style (from the car), we continued on our way to Marrakesh. Once we got there, the chaos began. Narrow streets, a scooter or moped coming out of every little gap, swamped with pedestrians, loaded donkeys, and on every street corner a traffic controller telling you that you can’t drive on, but that you’re very welcome to park with him!
After a hectic drive, we had almost decided not to get out of the car at all, because our feeling about the city wasn’t quite right yet. But hey, we’re here now, so come on! Through a new app, iOverlander, we’d found a car park. 
One of those where most people have to leave their key behind, so they can fit as many cars as possible into as little space as possible, and move all the cars aside when someone wants to get out. We’d struck a good little deal, so the car was guarded and we got to keep the key. It was standing there panting with its nose right up against the wall, though.
Within the first few metres on foot, we’d already learned an important lesson: the experience in the car is not the same as the experience outside the car. Chaos turned into chaos with a cosy buzz, and the traffic controllers turned into friendly faces, smiling and saying hello.
We’ve been to a lot of places, but this… this really is a different world. I find it hard to put into words what it was like to walk through this city. It’s as if you’re trying to put a puzzle together with pieces that don’t fit, but once it’s finished, the puzzle works anyway. Really narrow streets, with really small, packed little shops whose stuff is laid out on the street as well. The scooters and mopeds we’d come across on the road went straight through here too, at the same speed. Where in the Netherlands we’ll drive into the car in front over a broken brake light, because we couldn’t see it was slowing down, here everything seems to move through each other flawlessly.
After walking for a while, we came to a big square. Along the edges, every few metres, someone was making music. All sorts of things at once, but again it seemed to fit. In the middle of the square there were at least 100 food stalls, all making roughly the same thing. It smelled delicious. If you tried to make your way across the square, someone selling the tastiest food in town would talk to you every second. We did scout a round first, and then sat down with the nicest tout who could find us. And… they hadn’t lied. It really was very good.
Once we’d eaten until our bellies were round, we walked back towards the car to continue our journey and find a place to sleep for the night.
Na ons rondje sightseeing, Bodhi en Tess stijl (vanuit de auto), vervolgden we onze weg naar Marrakech. Daar aangekomen begon de chaos. Krappe straatjes, uit ieder gaatje een scooter of brommer, overspoeld met voetgangers, beladen ezels, en op elke hoek van de straat een verkeersregelaar die je vertelt dat je niet door mag rijden, maar dat je bij hem wel kan parkeren hoor!
Na een enerverend ritje hadden we bijna besloten om de auto niet uit te gaan, omdat ons gevoel bij de stad nog niet helemaal goed was. Maar goed, we zijn er nu, dus kom op! Via een nieuwe app, iOverlander, hadden we een parkeerplaats gevonden. Zo eentje waar de meeste mensen hun sleutel achter moeten laten, zodat ze zoveel mogelijk auto’s op zo min mogelijk ruimte kunnen zetten en alle auto’s aan de kant kunnen als iemand eruit wil. Wij hadden een goed dealtje gesloten, dus de auto stond onder bewaking én we mochten de sleutel houden. Hij stond wel echt met z’n neus tegen de muur te hijgen.
Toen we de eerste meters te voet te pakken hadden, hadden we gelijk een belangrijke les geleerd: de ervaring in de auto is niet hetzelfde als de ervaring buiten de auto. Chaos veranderde in chaos én gezelligheid, en de verkeersregelaars veranderden in vriendelijke gezichten die glimlachend gedag zeiden.
We zijn op veel plekken geweest, maar dit… dit is echt een andere wereld. Ik kan in woorden moeilijk beschrijven hoe het was om door deze stad heen te lopen. Het lijkt alsof je een puzzel in elkaar wilt zetten met allemaal stukken die niet kloppen, maar dat de puzzel als ’ie af is toch werkt. Hele smalle straatjes, met hele kleine en volle winkeltjes, waarvan de spulletjes ook nog op straat staan uitgestald. De scooters en brommers die wij tegenkwamen op de weg, reden met dezelfde snelheid ook hier dwars doorheen. Waar we in Nederland bij een kapot remlicht al in onze voorganger duiken, omdat we niet konden zien dat het tempo eruit ging, lijkt hier alles vlekkeloos door elkaar heen te bewegen.
Na een tijdje lopen kwamen we op een groot plein. Langs de buitenkant werd er om de zoveel meter muziek gemaakt. Van alles door elkaar heen, maar wederom leek het te kloppen. In het midden van het plein waren er wel 100 eetkraampjes, waar ze ongeveer hetzelfde aan het maken waren. Het rook heerlijk. Als je probeerde om je over het plein te bewegen, werd je om de seconde wel aangesproken door iemand die het lekkerste eten verkocht. We hadden toch eerst even een rondje gescout, waarna we bij de leukste binnenhengelaar die ons kon vinden zijn gaan zitten. En… ze hadden niet gelogen. Het was inderdaad heel lekker.
Nadat we ons buikje rond hadden gegeten, zijn we weer richting de auto gelopen om onze weg te vervolgen en een slaapplek te zoeken voor de nacht.
Después de nuestra vuelta turística, al estilo Bodhi y Tess (desde el coche), seguimos camino hacia Marrakech. Nada más llegar empezó el caos. Callejuelas estrechas, una moto o un ciclomotor saliendo de cada hueco, todo lleno de peatones, burros cargados hasta arriba, y en cada esquina un aparcacoches que te dice que por ahí no puedes pasar, ¡pero que con él sí que puedes aparcar, eh!
Después de un trayecto de lo más movidito, casi decidimos no bajarnos del coche, porque la ciudad todavía no nos acababa de dar buena espina. Pero bueno, ya que estamos aquí, ¡venga! Con una app nueva, iOverlander, habíamos encontrado un aparcamiento. De esos en los que casi todo el mundo tiene que dejar la llave, para meter el máximo de coches en el mínimo espacio y poder apartarlos todos cuando alguien quiere salir. Nosotros habíamos cerrado un buen trato, así que el coche estaba vigilado y además pudimos quedarnos con la llave. Eso sí, estaba ahí jadeando con el morro pegado a la pared.
En cuanto dimos los primeros pasos a pie, aprendimos enseguida una lección importante: la experiencia dentro del coche no es la misma que fuera del coche. El caos se convirtió en caos con muy buen rollo, y los aparcacoches se convirtieron en caras amables que te saludaban con una sonrisa.
Hemos estado en muchos sitios, pero esto… esto es de verdad otro mundo. Me cuesta describir con palabras lo que fue pasear por esta ciudad. Es como si intentaras montar un puzle con un montón de piezas que no encajan, pero que, una vez terminado, funciona igualmente. Callejuelas estrechísimas, con tiendecitas diminutas y abarrotadas, que encima tienen sus cosas expuestas en la calle. Las motos y los ciclomotores que nos habíamos cruzado en la carretera también pasaban por aquí a la misma velocidad. Mientras que en Holanda nos comemos al de delante por una luz de freno rota, porque no vimos que frenaba, aquí todo parece moverse entre sí sin fallo alguno.
Después de caminar un rato llegamos a una plaza enorme. Por los bordes, cada pocos metros, alguien estaba tocando música. De todo un poco a la vez, pero, otra vez, parecía encajar. En el centro de la plaza había por lo menos 100 puestos de comida, todos preparando más o menos lo mismo. Olía de maravilla. Si intentabas cruzar la plaza, cada segundo te paraba alguien que vendía la mejor comida de todas. Aun así, primero dimos una vuelta de reconocimiento y luego nos sentamos con el gancho más simpático que consiguió pescarnos. Y… no nos habían mentido. Estaba buenísimo.
Cuando ya nos habíamos puesto las botas, volvimos hacia el coche para seguir nuestro camino y buscar un sitio donde dormir esa noche.