Not having a set route comes with its surprises. Back in Cavallino, at the start of our trip, we’d already done some research into which way we roughly wanted to head. Africa came out as the favourite, because we left just too late for the Silk Road. We’ve brought hoodies, but -10 on a closed mountain pass was never part of this whole plan. Africa it is, then, and that meant only one thing: the boat from Spain. Because Syria, Lebanon and Israel seemed a bit too much of a good thing right now.
So on our last day with Joost and Anna we switched on the satnav to see where we’d be driving the next morning. One thing we knew for sure: we wanted to spend as little time in France as possible. So we dropped our pin just over the border in Spain, a couple of hours north of Barcelona. You know how it goes: the satnav gives you 3 options, and 9 times out of 10 you don’t even look at them. But this time we noticed that one route ran just above Monaco and was only 10 minutes longer. “Coffee in Monaco, then?” we said to each other, laughing.
The next morning we gave Joost and Anna a hug, filled up the Cayenne once again and were on our way. I’d been to Monaco a few times for work, and I liked the idea of finally giving Tess some pictures to go with the stories. Meanwhile it was raining quite hard, so we checked the weather app, which luckily looked promising.
Nothing could have been further from the truth. After an hour behind the wheel we drove into a downpour like nothing we’d ever seen. The question wasn’t whether we’d aquaplane, but how long it would last each time. We skated on across the water, passing several cars that had ended up in the crash barrier. After a while the rain luckily eased off. At least, that’s how it felt after that cloudburst, because our idea of heavy rain had been turned completely upside down.
The satnav now said 30 more minutes to Monaco, but blue sky? We hadn’t seen any yet. By now we could see big fat boats in the distance: we’d made it. We drove through the centre while I showed Tess where I’d been for work. We passed the building where Max Verstappen lives and the hotel I stayed in, and finished the tour at the marina. Sadly the rain still hadn’t stopped, so we decided that a coffee and a walk through town would have to wait for another time. What a punishment. We quickly took a Polaroid and carried on, to get out of France as fast as possible. Because France, that’s not a word Tess and I want to be mentioned in the same sentence with… ;)
Dat we geen concrete route hebben, komt zo met zijn verrassingen. We hadden in Cavallino, aan het begin van onze reis, al wat onderzoek gedaan naar welke kant we globaal een beetje op wilden gaan. Hier kwam Afrika eruit als favoriet, omdat we net te laat vertrokken zijn voor de Zijderoute. We hebben hoodies mee, maar -10 op een afgesloten bergpas was geen onderdeel van dit hele plan. Afrika dus, en dat betekende maar één ding: de boot in Spanje. Want Syrië, Libanon en Israël leek ons op dit moment iets te veel van het goede.
Zo zetten we op de laatste dag met Joost en Anna onze navigatie aan, om eens te kijken waar we de volgende ochtend heen zouden rijden. Eén ding wisten we zeker: Frankrijk wilden we zo kort mogelijk in zijn. Dus zetten we onze pinpoint net over de grens in Spanje, zo’n 2 uurtjes boven Barcelona. Je kent het wel: de navigatie geeft je 3 opties, waar je 9 van de 10 keer toch niet naar kijkt. Maar nu viel ons op dat één route via net bovenlangs Monaco liep, en maar 10 minuten langer was. “Koffietje in Monaco dan maar?” zeiden we lachend tegen elkaar.
De volgende ochtend gaven we Joost en Anna een knuffel, tankten we de Cayenne weer eens af en waren we onderweg. Ik was voor werk al wel eens vaker in Monaco geweest en vond het leuk om Tess nu wat meer beeld bij de verhalen te kunnen geven. Het regende ondertussen best flink, dus checkten we de weerapp, die er gelukkig veelbelovend uitzag.
Maar niets was minder waar. Na een uur sturen reden we in een regenbui, niet normaal. De vraag was niet óf we aquaplaning kregen, maar hoe lang het steeds zou duren. Schaatsend over het water reden we verder, waarbij we meerdere auto’s voorbijreden die gecrasht in de vangrail stonden. Na enige tijd werd de regen gelukkig wat zachter. Tenminste, zo voelde het na die hoosbui, want onze perceptie van harde regen was helemaal op de schop gegaan.
De navigatie gaf ondertussen nog 30 minuten aan naar Monaco, maar een blauwe lucht, die zagen we nog niet. In de verte zagen we inmiddels dikke bootjes liggen: we hadden het bereikt. We reden door het centrum, waarbij ik Tess liet zien waar ik voor werk geweest was. We reden langs het gebouw waar Max Verstappen woont en het hotel waar ik verbleef, en sloten de tour af in de jachthaven. De regen was helaas nog niet gestopt, dus besloten we dat een bakje koffie en een wandeling door de stad iets voor een andere keer moesten zijn. Wat een straf. We maakten snel een polaroidfoto en vervolgden weer onze weg, om zo snel mogelijk Frankrijk uit te komen. Want Frankrijk, daar willen Tess en ik allebei niet in één zin mee genoemd worden… ;)
No tener una ruta concreta trae sus sorpresas. En Cavallino, al principio del viaje, ya habíamos investigado un poco hacia dónde queríamos tirar, más o menos. África salió como favorita, porque salimos justo demasiado tarde para la Ruta de la Seda. Llevamos sudaderas, pero -10 grados en un puerto de montaña cerrado no entraba en todo este plan. Así que África, y eso solo significaba una cosa: el barco desde España. Porque Siria, Líbano e Israel nos parecían un poco demasiado en este momento.
Así que el último día con Joost y Anna encendimos el navegador para ver adónde íbamos a conducir a la mañana siguiente. Una cosa la teníamos clara: queríamos pasar el menor tiempo posible en Francia. Así que pusimos el pin justo pasada la frontera con España, a unas 2 horitas al norte de Barcelona. Ya sabes cómo va: el navegador te da 3 opciones que 9 de cada 10 veces ni miras. Pero esta vez nos fijamos en que una ruta pasaba justo por encima de Mónaco y solo era 10 minutos más larga. “¿Pues un cafecito en Mónaco?”, nos dijimos entre risas.
A la mañana siguiente les dimos un abrazo a Joost y Anna, llenamos otra vez el depósito del Cayenne y nos pusimos en marcha. Yo ya había estado en Mónaco unas cuantas veces por trabajo y me hacía ilusión poder ponerle por fin imágenes a mis historias para Tess. Mientras tanto llovía bastante, así que miramos la app del tiempo, que por suerte pintaba bien.
Nada más lejos de la realidad. Después de una hora al volante nos metimos en un chaparrón de locos. La pregunta no era si íbamos a hacer aquaplaning, sino cuánto iba a durar cada vez. Seguimos patinando sobre el agua y adelantamos a varios coches que habían acabado empotrados contra el guardarraíl. Al cabo de un rato, por suerte, la lluvia aflojó. O al menos eso nos pareció después de aquel diluvio, porque nuestra idea de lo que es llover fuerte se había ido al traste.
El navegador marcaba ya 30 minutos hasta Mónaco, pero cielo azul, lo que se dice cielo azul, todavía no veíamos. A lo lejos ya se veían barcos enormes: habíamos llegado. Cruzamos el centro y le enseñé a Tess dónde había estado por trabajo. Pasamos por delante del edificio donde vive Max Verstappen y del hotel donde me alojé, y terminamos el recorrido en el puerto deportivo. Por desgracia seguía lloviendo, así que decidimos que el café y el paseo por la ciudad tendrían que quedarse para otra vez. Qué castigo. Hicimos una Polaroid rápida y seguimos nuestro camino para salir de Francia cuanto antes. Porque Francia… ni Tess ni yo queremos salir en la misma frase… ;)