Algeciras, a place I don’t want to waste many words on, because the city itself was already rubbish enough. The idea was to catch the boat to Morocco here. Unfortunately, though, it turned into a compulsory stop of 4 days on our trip, because our parcels, sent on by the home front, were running a bit late. Not that DHL communicated this very clearly, but anyway.
So we had some time to kill. We started in the city. We did a city tour, but I found the atmosphere in the city anything but pleasant. Maybe it was bad luck, but we got unpleasant looks several times in a row. I also found the city really claustrophobic from a car perspective. We like narrow streets, they’re fun and cosy. Only there was nowhere, and I mean nowhere, to stop the car for even a moment: not at the side of the road, not in a car park, not on the pavement. So I wanted out quickly, in search of a place where we did feel at ease.
Using Google Maps satellite view, we scoured the coastline between Algeciras and Tarifa. We found some nice mountain tracks where we saw options to set up camp. We weren’t the only ones there, and on the track we came across a little German family with an old Mercedes fire brigade Unimog. One of those “I’m not fast, but I’ll get anywhere” types. With a view of Africa, we recorded one more video for the socials, after which we crawled into bed.
That morning we saw on the map that the track could be followed all the way along the coast to Tarifa, the big draw of the region. No sooner said than done: we drove with beautiful views all the way to Tarifa, where we got stranded at the Lidl. After stocking up on 360 pods for our coffee machine, we drove a loop through Tarifa and sat on the beach for a while, staring into space. “Where are we sleeping tonight?” was the question. Because those parcels, which should have arrived, turned out to have been loaded onto the wrong van. Not delivered, then. Those Germans with their Feuerwehr camper really had the sweet spot, so we popped the tent up there.
New day, new chances. Let’s drive to Algeciras, because this morning it’s coming in, according to the track and trace. Guess what… no, nothing. We hadn’t managed to find any love for Algeciras yet either, so off we went looking for a place to sleep again. This time closer to the city, though, because once the parcel was in, we wanted to get straight on the boat. Online we’d found Victor, a friendly bloke who rents out holiday houses to groups. Because a campsite or motorhome spot was nowhere to be seen nearby. Victor thought it was a lovely plan, so we parked on his land behind a gate. Bob was there too, the guard dog. A sweet shepherd who kept watch for us.
Okay, sixth time lucky, right? By now my thumb had gone numb from refreshing the DHL page, while I rode an emotional rollercoaster of hope and disappointment. But at 12:25 the liberating email arrived: parcel delivered. We jumped up and drove over there, only to stand in front of a closed door at 12:40. They’d closed at 12:30, you see, for a siesta… RAGE was the overriding feeling. At 17:00 on the dot we were back at the door and took our parcel into our hands. Pure euphoria. We were going to leave the continent that very evening, come what may, because Algeciras, we didn’t need to be there a day longer.
At 21:00 we drove on board the ferry and set course for Morocco with fresh energy. The real adventure can begin.
Algeciras, een plek waar ik weinig woorden aan vuil wil maken, want dat was de stad zelf al. Het idee was om hier de boot naar Marokko te pakken. Echter werd het helaas een verplichte stop van 4 dagen op onze reis, omdat onze pakketjes, die door het thuisfront opgestuurd waren, wat vertraging hadden. Niet dat dit heel duidelijk gecommuniceerd werd door DHL, maar afijn.
We moesten dus wat tijd overbruggen. Hier begonnen we mee in de stad. We deden een citytour, maar ik vond de sfeer in de stad allesbehalve aangenaam. Wellicht was het pech, maar we kregen vaker achter elkaar vervelende blikken. Ook vond ik de stad erg claustrofobisch vanuit een autoperspectief. Smalle straatjes vinden we leuk en gezellig. Alleen kon je nergens, maar dan ook nergens, je auto heel even stilzetten: langs de kant, op een parkeerplaats of op de stoep. Ik wilde er dus snel uit, op zoek naar een plek waar we wel op ons gemak waren.
Via Google Maps satelliet speurden we de kustlijn tussen Algeciras en Tarifa af. We vonden wat mooie bergpaadjes, waar we mogelijkheden zagen om ons kamp op te zetten. We waren daar niet de enige en kwamen op het pad een Duits gezinnetje tegen met een ouwe Mercedes brandweer-Unimog. Zo eentje van: ik ga niet hard, maar kom wel overal. Met uitzicht op Afrika namen we nog een video voor de socials op, waarna we ons bed in kropen.
Die ochtend zagen we op de kaart dat het pad helemaal gevolgd kon worden langs de kust tot aan Tarifa, de trekpleister van de regio. Zo gezegd, zo gedaan: we reden met prachtige uitzichten tot aan Tarifa, waar we bij de Lidl strandden. Nadat we 360 cupjes voor onze koffiemachine ingeslagen hadden, reden we een rondje door Tarifa en zaten we een tijdje op het strand voor ons uit te koekeloeren. “Waar gaan we vannacht slapen?” was de vraag. Want die pakketjes, die binnengekomen moesten zijn, bleken in de verkeerde bus geladen te zijn. Niet geleverd dus. Die Duitsers met hun Feuerwehr-camper hadden wel echt de sweet spot te pakken, dus popten we daar de tent op.
Nieuwe dag, nieuwe kansen. Laten we naar Algeciras rijden, want deze ochtend komt het binnen, volgens de track and trace. Ra ra ra… nee, niks binnen. Algeciras hadden we ook nog geen liefde voor kunnen vinden, dus weer op zoek naar een slaapplek. Dit keer wel dichter bij de stad, want als het pakket binnen was, wilden we gelijk de boot op. We hadden via internet Victor gevonden, een aardige kerel die vakantiehuisjes voor groepen verhuurt. Want een camping of camperplaats was in de buurt nergens te bekennen. Victor vond het een gezellig plan, dus we parkeerden op zijn terrein achter een hek. Ook was daar Bob, de waakhond. Een lieve herder die de wacht voor ons hield.
Oké, 6x is scheepsrecht, toch? M’n duim was ondertussen lam van het refreshen van de DHL-pagina, waarbij ik in een emotionele rollercoaster zat van hoop en teleurstelling. Maar om 12:25 kwam daar het bevrijdende mailtje: pakketje geleverd. We sprongen op en reden die kant op, om om 12:40 voor een dichte deur te staan. Ze waren om 12:30 namelijk dichtgegaan voor een siësta… WOEDE was het gevoel dat overheerste. Stipt 17u stonden we weer voor de deur en namen we ons pakketje in ontvangst. Pure euforie. We moesten en zouden die avond het continent nog verlaten, want Algeciras, daar hoefden we geen dag langer te zijn.
Om 21u reden we aan boord van de ferry en zetten we met frisse moed koers richting Marokko. Het echte avontuur kan beginnen.
Algeciras, un sitio en el que no quiero gastar muchas palabras, porque la ciudad ya era bastante cutre de por sí. La idea era coger aquí el barco a Marruecos. Pero, por desgracia, acabó siendo una parada obligatoria de 4 días en nuestro viaje, porque nuestros paquetes, que nos había mandado la familia desde casa, venían con algo de retraso. No es que DHL lo comunicara muy claramente, pero bueno.
Así que teníamos que matar el tiempo. Empezamos por la ciudad. Hicimos un tour por la ciudad, pero el ambiente me pareció de todo menos agradable. Quizá fue mala suerte, pero nos echaron malas miradas varias veces seguidas. Además, la ciudad me pareció muy claustrofóbica desde la perspectiva de un coche. Las calles estrechas nos gustan, tienen su encanto. Pero no había ningún sitio, pero ninguno, donde parar el coche un momento: ni en el arcén, ni en un aparcamiento, ni en la acera. Así que yo quería salir de allí cuanto antes, en busca de un lugar donde sí estuviéramos a gusto.
Con la vista de satélite de Google Maps, rastreamos la costa entre Algeciras y Tarifa. Encontramos unos caminos de montaña muy bonitos donde vimos posibilidades para montar el campamento. No éramos los únicos, y por el camino nos cruzamos con una familia alemana con un viejo Unimog de bomberos de Mercedes. De esos de “no voy rápido, pero llego a todas partes”. Con vistas a África, grabamos un vídeo más para las redes y luego nos metimos en la cama.
Esa mañana vimos en el mapa que el camino se podía seguir por la costa hasta Tarifa, el gran reclamo de la zona. Dicho y hecho: fuimos con unas vistas preciosas hasta Tarifa, donde acabamos varados en el Lidl. Después de hacernos con 360 cápsulas para nuestra cafetera, dimos una vuelta por Tarifa y nos sentamos un rato en la playa, mirando a la nada. “¿Dónde dormimos esta noche?”, esa era la pregunta. Porque los paquetes, que ya tendrían que haber llegado, resultó que los habían cargado en la furgoneta equivocada. O sea, sin entregar. Los alemanes de la camper de bomberos habían pillado el mejor sitio, así que abrimos la tienda allí.
Nuevo día, nuevas oportunidades. Vamos a Algeciras, que esta mañana llega, según el seguimiento del envío. ¿Adivinas qué?… pues no, nada. A Algeciras tampoco le habíamos cogido cariño todavía, así que otra vez a buscar sitio para dormir. Esta vez más cerca de la ciudad, eso sí, porque en cuanto llegara el paquete queríamos subirnos directamente al barco. Por internet habíamos encontrado a Victor, un tío majo que alquila casas vacacionales para grupos. Porque por la zona no había ni rastro de un camping o un área de autocaravanas. A Victor le pareció un buen plan, así que aparcamos en su terreno detrás de una verja. También estaba Bob, el perro guardián. Un pastor muy bueno que nos hizo la guardia.
Vale, a la sexta va la vencida, ¿no? Para entonces tenía el pulgar dormido de tanto actualizar la página de DHL, metido en una montaña rusa emocional de esperanza y decepción. Pero a las 12:25 llegó el correo liberador: paquete entregado. Nos levantamos de un salto y fuimos para allá, para encontrarnos a las 12:40 con la puerta cerrada. Habían cerrado a las 12:30 para la siesta… RABIA era lo que más sentíamos. A las 17:00 en punto estábamos otra vez en la puerta y recogimos nuestro paquete. Euforia pura. Teníamos que salir del continente esa misma noche sí o sí, porque en Algeciras no queríamos pasar ni un día más.
A las 21:00 subimos con el coche al ferry y pusimos rumbo a Marruecos con energías renovadas. Ya puede empezar la verdadera aventura.