

Salaam, Morocco, here we are. After a crossing of about 2 hours, we arrived in Tanger Med. After an extensive customs check, with X-ray scans for the car, we were in. Since we arrived in the middle of the night, it seemed like a good idea to spend the first night at a campsite. We found one in Asilah.

After catching up on a bit of sleep, we took the secondary roads towards Rabat, which wasn’t much further on. We noticed that the Moroccans had figured out tarmac a lot better than the Belgians, so it was a comfortable drive. The city itself we didn’t find all that exciting. The people so far, though, have all been really friendly and helpful. After driving a loop, we saw Casablanca on the road signs. We looked at each other and nodded. And so we left Rabat and drove on at the speed of freedom (106 km/h).

Salaam, Marokko, here we are. Na een tocht van ongeveer 2 uurtjes zijn we aangekomen in Tanger Med. Na een uitgebreide douanecontrole met X-rayscans voor de auto waren we binnen. Aangezien we midden in de nacht arriveerden, leek het ons een goed idee de eerste nacht op een camping door te brengen. Deze vonden we in Asilah.

Na een beetje bijgeslapen te hebben, reden we secundair richting Rabat, wat niet heel veel verder lag. Het viel ons op dat de Marokkanen asfalteren een stuk beter hadden begrepen dan de Belgen, dus was het een comfortabele rit. De stad zelf vonden wij verder niet mega spannend. Wel zijn de mensen so far allemaal erg vriendelijk en behulpzaam. Na een rondje gereden te hebben, zagen we op de borden de stad Casablanca staan. We keken elkaar aan en knikten. Zo verlieten we Rabat en reden we met de snelheid van vrijheid (106 km/h) verder.

Salam, Marruecos, aquí estamos. Tras una travesía de unas 2 horitas, llegamos a Tánger Med. Después de un control de aduanas a fondo, con escáner de rayos X para el coche, ya estábamos dentro. Como llegamos en plena noche, nos pareció buena idea pasar la primera noche en un camping. Lo encontramos en Asilah.

Después de recuperar un poco de sueño, tiramos por carreteras secundarias hacia Rabat, que no quedaba mucho más lejos. Nos llamó la atención que los marroquíes le han pillado el truco al asfalto bastante mejor que los belgas, así que fue un viaje cómodo. La ciudad en sí no nos pareció nada del otro mundo. Eso sí, la gente hasta ahora ha sido muy amable y servicial. Después de dar una vuelta, vimos Casablanca en los carteles. Nos miramos y asentimos. Y así dejamos Rabat y seguimos a la velocidad de la libertad (106 km/h).
