After streaking through France, we drove on in one go to Carme, a little town roughly level with Barcelona. Because this is where a lovely Spanish lady lives, who, funnily enough, is called Carmen. Nice and easy to remember ;)
Last summer I stayed with Carmen for a few weeks for a retreat for my skin. From the very first moment I felt really welcome there, and every day I sat chatting with her in my best Spanish. Just before I went home again, we’d agreed that I would come and introduce that lovely man of mine, and bring her a big hug, if we were ever driving nearby. So… no sooner said than done!
Only, we arrived in the middle of the night, so before we could meet Carmen we had a night to bridge. Carmen’s house is in a really beautiful area, so the choice to sleep somewhere nearby was quickly made. When we arrived there at 2 in the morning, we went on a little scouting loop to see where we could best spend the night. I thought this was a good moment to test the car’s kit and check whether the skid plates were doing their job properly… I can tell you: they work perfectly! In other words, the car still runs.
After our short off-road adventure we’d found a nice spot to fold out the tent. By now it had got a bit late again, so we were more than ready for a good sleep. It was the first time we’d slept in the tent again since our lovely week with Joost and Anna. I caught myself feeling like I was “back home in my own little bed”. That feeling was quickly followed by the realisation that this wasn’t the case at all, and that we were just lying somewhere by the side of the road… But hey, nice that I’m at least completely used to the tent itself already!
The next morning we woke up well rested and headed almost straight to Carmen’s for a cup of coffee. As expected, we got a really sweet and warm welcome. First we caught up over a chat, and then we did a tour of the whole grounds. When it was time to say goodbye, Carmen sent us off well armed with good food and fresh eggs for the trip to the boat. Too sweet!
Nadat we door Frankrijk heen waren gestreept, zijn we in één keer doorgereden naar Carme, een plaatsje ter hoogte van Barcelona. Hier woont namelijk een lieve Spaanse dame, die grappig genoeg Carmen heet. Lekker makkelijk te onthouden ;)
Afgelopen zomer ben ik een paar weken bij Carmen verbleven voor een retreat voor mijn huid. Vanaf het eerste moment voelde ik me daar super welkom, en heb ik in mijn beste Spaans iedere dag met haar zitten kletsen. Vlak voordat ik toen weer naar huis ging, hadden we afgesproken dat ik die leuke man van mij even zou komen voorstellen en een dikke knuffel zou komen brengen, als we een keer in de buurt zouden rijden. Dus… zo gezegd, zo gedaan!
We kwamen alleen midden in de nacht aan, dus voordat we Carmen konden ontmoeten, moesten we een nachtje overbruggen. Het huis van Carmen staat in een erg mooi gebied, dus de keuze om daar in de buurt te slapen was snel gemaakt. Toen we daar om 2 uur ’s nachts waren gearriveerd, zijn we een rondje gaan scouten om te kijken waar we het beste de nacht konden doorbrengen. Ik vond dit een goed moment om even de uitrusting van de auto te testen en te controleren of de skid plates hun werk wel goed deden… Ik kan je vertellen: ze werken perfect! Oftewel, de auto doet het nog.
Na ons korte offroad-avontuur hadden we een fijn plekje gevonden om de tent open te klappen. Het was inmiddels weer wat later, dus we waren er ook wel aan toe om lekker te gaan slapen. Het was na onze heerlijke week met Joost en Anna weer de eerste keer dat we in de tent sliepen. Ik betrapte mezelf op het gevoel dat ik weer “lekker thuis in mijn eigen bedje” lag. Dit gevoel werd snel gevolgd door het besef dat dat helemaal niet het geval was, en dat we gewoon ergens langs de weg lagen… Maar goed, wel fijn dat ik aan de tent zelf in ieder geval al helemaal gewend ben!
De volgende ochtend werden we lekker wakker en zijn we vrijwel direct richting Carmen gegaan voor een bakkie koffie. We werden daar, zoals verwacht, super lief en gastvrij ontvangen. We hebben eerst gezellig bijgekletst en daarna een tour gedaan over het hele terrein. Toen het tijd was om afscheid te nemen, heeft Carmen ons nog goed bewapend met lekker eten en verse eitjes voor de reis naar de boot. Té lief!
Después de cruzar Francia a toda pastilla, seguimos del tirón hasta Carme, un pueblecito a la altura de Barcelona. Porque aquí vive una señora española encantadora que, mira por dónde, se llama Carmen. Facilísimo de recordar ;)
El verano pasado estuve unas semanas en casa de Carmen por un retiro para mi piel. Desde el primer momento me sentí súper bienvenida, y cada día me sentaba a charlar con ella en mi mejor español. Justo antes de volver a casa, quedamos en que vendría a presentarle a ese chico tan majo que tengo y a darle un abrazo bien fuerte si algún día pasábamos por la zona. Así que… ¡dicho y hecho!
Eso sí, llegamos en plena noche, así que antes de conocer a Carmen teníamos que pasar una nochecita. La casa de Carmen está en una zona preciosa, así que la decisión de dormir por allí cerca la tomamos enseguida. Cuando llegamos a las 2 de la madrugada, fuimos a dar una vuelta de reconocimiento para ver dónde podíamos pasar mejor la noche. Me pareció un buen momento para probar el equipamiento del coche y comprobar si las placas de protección hacían bien su trabajo… Te lo digo yo: ¡funcionan de maravilla! O sea, el coche sigue andando.
Después de nuestra pequeña aventura off-road encontramos un buen sitio para desplegar la tienda. Ya se había hecho algo tarde otra vez, así que teníamos muchas ganas de irnos a dormir. Era la primera vez que volvíamos a dormir en la tienda después de nuestra semana estupenda con Joost y Anna. Me pillé a mí misma con la sensación de estar otra vez “en casita, en mi propia camita”. Pero enseguida caí en la cuenta de que no era así para nada, y de que simplemente estábamos tirados en algún sitio al borde de la carretera… Pero bueno, ¡qué bien que por lo menos ya estoy totalmente acostumbrada a la tienda!
A la mañana siguiente nos despertamos tan a gusto y fuimos casi directamente a casa de Carmen a tomar un cafecito. Como esperábamos, nos recibió con muchísimo cariño y hospitalidad. Primero nos pusimos al día y después hicimos un tour por toda la finca. Cuando llegó la hora de despedirnos, Carmen todavía nos dejó bien armados con comida rica y huevos frescos para el viaje hasta el barco. ¡Es un amor!