Back BehindThe Wheel
Logbook
Stop 25Morocco

M'Hamid El Ghizlane

Bodhi holding Tess in his arms in front of the mud-spattered Cayenne on a flat, empty desert plain, both with an arm stretched out wide, mountains on the horizon

Sinds lange tijd stond er vanmorgen een wekker. Want we hadden met onze Nederlandse vrienden afgesproken om 8 uur te gaan rijden. Om 07:45 ging dus het akelige geluid dat ik op zich niet gemist had. Ja ja, ik weet het, dit klinkt luxe en verwend. En dat is het misschien ook wel een beetje.

Nadat we de banden hadden afgelaten, gingen we dan. We hadden al wel wat paadjes met de Cayenne getrotseerd, maar deze 160 kilometer lange Dakar-route zonder asfalt zou ons dan eindelijk echt gaan vertellen uit welk hout hij gesneden was.

De piste begon gelijk leuk met lekker mul zand. Dus traction control uit en gas erop. Althans, dat waren de lessen die ik vanuit m’n offroadervaring onthouden had. En daar ging hij hoor. Als een kwispelende hond in het zand speelde de Cayenne met de diepe geulen en duinen. Onze buddy’s reden een geweldige ouwe Mitsubishi Pajero. Een auto waarvan je mag verwachten dat hij het goed doet in deze omstandigheden, maar poeh, wat waren wij onder de indruk van de kwaliteiten van de Porsche.

Bodhi, Tess en hun twee Nederlandse reisbuddy's tussen de Cayenne en een modderige oude Mitsubishi Pajero op een wijde, vlakke woestijnvlakte onder een grote blauwe lucht

Zo reden we verder het onbekende in. Ondanks dat de rit al door duizenden gereden is, voelt het toch alsof je echt aan het pionieren bent. Niemand om je heen, nul bereik en een landschap dat om de 15 kilometer anders is. Van zandduinen naar palmboomoases tot aan vlaktes waar we met 100 kilometer per uur overheen denderden. Dit met een stofwolk achter ons aan waarvan NASA de satellietbeelden eens dubbel ging checken.

De Cayenne van achteren op een zandpad door de stenige woestijn, daktent erop, jerrycan en reservewiel achterop, met een stofwolk erachter

We hadden lol. Ook kregen we, ondanks dat we ons goed beseffen dat de auto heel houden het belangrijkste is, langzamerhand meer en meer vertrouwen in onze bolide. De offroadauto’s die ik voorheen bestuurd had, waren stuk voor stuk capabel, maar daar moest je op de weg niet harder dan 100 mee willen rijden. De Cayenne biedt wat ons betreft het beste van 2 werelden. Dat vertrouwen dat we ondertussen hadden, vertaalde zich erin dat we ook onze weg buiten de zichtbare route gingen zoeken. Prachtig! We hielden altijd de Pajero in het oog, maar het was leuk om ook stukjes meer zelf te ontdekken en elkaar daarna weer te treffen.

De Cayenne en de Pajero geparkeerd in de schaduw van een grote acaciaboom in de woestijn, Tess loopt langs de voorkant van de Cayenne en een van de buddy's staat bij de open deur van de Pajero

De dag verstreek. We hadden af en toe een pauze onder een grote boom, deelden onze koffie en kregen weer wat te eten van ons reisgezelschap ervoor terug. Het was erg gezellig!

Na een tijdje kwamen we een groepje gestrande Franse motorrijders tegen. Eentje was namelijk zachtjes op z’n plaat gegaan bij een rotsduin. De motor wilde starten, maar viel gelijk weer uit. Aangezien de gasten alles behalve technisch waren en het bereik ver te zoeken was, vroegen ze ons of wij bereik hadden. Negatief, maar we hebben wel een Starlink die we aan kunnen slingeren. 2 minuten later waren de Fransen verbonden met ons wifinetwerk en konden ze het probleem achterhalen. Bleek een sensor te zijn die na het omvallen de motor beveiligde. Na een reset startte de motor, waarna er net nog een kleine merci af kon. Blijft een bijzonder volk, die Fransen.

Wij vonden het ook wel weer mooi geweest en zetten verder koers richting het westen. Het laatste deel van de route bestond vooral uit rotsen en wasbordweggetjes. Een soort Belgisch wegdek op steroïden. Als je vullingen in je gebit zou hebben, lagen ze na 20 kilometer over dat pad zeker op je schoot.

Bodhi op slippers gehurkt bij het voorwiel van de Cayenne, lachend terwijl hij de band weer oppompt met een compressor en een gele spiraalslang, met de stenige woestijn in het avondlicht achter hem

Het was ondertussen rond een uur of 4 dat we aan het einde van deze geweldige route stonden. Wat een rit, en wat een auto! Bekaf van alle indrukken, de warmte en het geschud pompten we weer meer lucht in onze banden. We zwaaiden vervolgens de Nederlanders uit en reden richting een camping voor een douche. Want dat zand, dat zat op plekken waar de zon niet schijnt.