Back BehindThe Wheel
Logbook
Stop 25Morocco

Zagora

Bodhi and Tess with Hassan in front of the Cayenne outside Garage Iriki in Zagora, the garage behind them covered floor to ceiling in rally stickers

Toen de originele Parijs-Dakar nog door Afrika reed, was Zagora een vaste en iconische etappeplaats. Vandaag de dag is het nog steeds de vaste uitvalsbasis voor grote evenementen en rally’s. Daarnaast is het het Mekka voor 4x4-modificaties en onderhoud. Als je midden in de woestijn iets kapotrijdt, is Zagora de plek waar je naartoe wordt gesleept.

De volgende route: Zagora → M’Hamid → Erg Chigaga → Lac Iriki → Foum Zguid is de absolute offroadklassieker. Je rijdt door de palmoases naar het zuiden, steekt de enorme zandduinen van Erg Chigaga over en racet over de uitgestrekte, vlakke zoutvlakte van het opgedroogde meer “Lac Iriki” richting Foum Zguid.

Tot zover ChatGPT. Je kan je voorstellen dat wij na deze paar zinnen enthousiast waren en Zagora moesten bezoeken. Hassan, van Garage Iriki, had ons ondertussen ook al via Instagram gevonden en uitgenodigd voor thee in zijn garage. Dat leek ons een leuk en praktisch idee, want dan konden we gelijk nog een paar items laten nakijken. Het verhaal dat nu volgt kan chaotisch overkomen. Als dat het geval is, mijn excuus, maar dan heb je wel een klein beetje de sfeer te pakken.

We moesten Hassan 20 kilometer voor aankomst in Zagora een berichtje sturen. We hadden geen idee waarom, maar toen we de stad in reden, stond er een brommertje te wachten, die vervolgens als een gek voor ons begon te slingeren terwijl hij naar zijn rug wees. Het bleek Hassan zelf te zijn, die ons gelijk een escort gaf naar de garage. Daar aangekomen werden we verwelkomd met thee en overheerlijke geroosterde almond nootjes. De straat stond vol met dikke offroadmachines. Van 4x4-trucks en motoren tot aan buggy’s en vele Land Cruisers en Land Rovers. Voor je beeldvorming: het is niet een typische garage zoals wij die kennen in Europa. Nee, de helft van het werk gebeurt op straat. Auto’s met bladveren worden opgehoogd door dezelfde bladveren om te buigen, door er met een hamer op te rossen. Bij dit proces is er nul meetgerei aanwezig, maar puur het oog. Slijpen en lassen doen ze op badslippers met een zonnebril op, maar het resultaat ziet er daarentegen wel keurig uit.

Een monteur in een blauwe overall van Garage Iriki aan het achterwiel van de Cayenne met een garagekrik, Bodhi hurkend naast hem op de stoep vol stickers, 's avonds

Na ons bakkie thee en 6 pogingen om Hassan duidelijk te maken wat we wilden, reden we de Cayenne naar binnen. We wilden namelijk wat bouten laten controleren en die van de bumpers laten natrekken. Zo gezegd, zo gedaan: ze gingen aan de gang. Daarnaast had ik voor aankomst aan Hassan al via Instagram gevraagd of zij een bepaald type motorolie en koelvloeistof hadden. Ik had blijkbaar lege reserveflesjes koelvloeistof meegenomen… stom! Aangezien het type vloeistof best nauw komt voor onze motor, wilde ik niet het risico nemen met lege handen te staan, mochten we het nodig hebben. Zelf hadden we in Marokko het juiste type nog niet kunnen vinden, dus waren we blij dat Hassan het had. Tot we er in de garage nog een keer naar vroegen.

Bodhi onder de open motorkap van de Cayenne, felgroene koelvloeistof uit een jerrycan schenkend, met een muur vol rallystickers achter hem

Van 5 verschillende gasten kwamen van links en rechts verschillende typen koelvloeistof en motorolie tevoorschijn, maar nergens vond ik degene met de juiste Volkswagen-codering. Toen ik na een tijdje dit punt duidelijk had gemaakt, vertrok er eentje op een brommer, waarna we na 10 minuten 5 foto’s van koelvloeistof ontvingen. 2 maakten kans, waarna ik ook vroeg om een foto van de achterkant van de jerrycan. Dit bericht leek niet helemaal over te komen, want weer 5 minuten later stond die jongen op de brommer voor onze neus met 2 jerrycans. “Oké, prima, dit kan ook,” dacht ik. Met 5 gasten om me heen, alsof ik honing aan m’n kont had, zocht ik de juiste codering. Yes! Eentje voldeed! Waarna we de jongen op de brommer betaalden.

“En de motorolie?” vroeg ik aan Hassan. “O ja, een liter motorolie wilden jullie ook nog, toch?” Het bovenstaande proces speelde zich nog een keer af, waarna we een uur later ook de motorolie weer goed op voorraad in de auto hadden. Ondertussen waren de bouten ook nagetrokken en reden we de auto weer de werkplaats uit.

Terwijl we wachtten, kletsten met andere klanten van de garage en Hassan ons zijn hele Instagram liet zien, vertelde hij ook dat er andere Nederlanders in town waren. Die kwamen morgen naar de garage om hun auto te verhogen. En vervolgens de eerder genoemde rallyroute te rijden. Top, dachten wij, want die route werd aangeraden met minimaal 2 auto’s te rijden, aangezien hij echt door de middle of nowhere gaat. En eerlijk is eerlijk, het plan van Tess en mij was ook om naar Zagora te rijden om een buddy te vinden voor die route.

De Cayenne 's nachts in het zand, geparkeerd tegen een wand van hoog riet net buiten Zagora

Het begon al laat te worden, dus besloten we kamp op te slaan in een zandduin net buiten de stad. De volgende ochtend reden we vroeg weer naar de garage en ontmoetten we daar de Nederlanders. Na kennis gemaakt te hebben, spraken we af samen de route te rijden. We zouden enkel even moeten wachten tot hun auto klaar was. Dit zou ongeveer 2 à 3 uurtjes duren. Dit gaf ons mooi de tijd om ook maar eens onze sleutel te laten nakijken. De afstandsbediening was er 2 weken geleden namelijk plots mee gestopt. Ondertussen hadden we ook een vriend van Hassan leren kennen, die de Engelse taal wat beter beheerste. Hij kende natuurlijk wel iemand die onze sleutel kon fixen. Voordat we het wisten, vertrok er weer een kerel op een brommer met onze sleutel. Daar stonden we dan, met een auto die nog op slot was en geen idee wanneer onze sleutel terugkwam.

Bodhi achterop een brommer met zijn hand op de schouder van de vriend van Hassan, die lachend aan het stuur zit, in een stoffige straat vol garages

Het was ruim 2 uur later en na 10x vragen dat ik achterop bij de vriend van Hassan op de brommer stapte. Volledig op eigen risico reden we 100 meter verder. Ik ben best voorzichtig met achterop stappen, maar ik kon de garage verderop al zien met m’n eigen ogen, dus dacht: wat kan hier fout gaan? 30 seconden later, met 2 bijna-crashes, stonden we bij zijn vriend of neef, die bezig was met onze sleutel. En jawel, hij had hem werkend gekregen. We kunnen zeggen wat we willen, duidelijkheid is hier een erg ruim begrip, maar vriendelijk zijn ze allemaal en helpen doen ze zeker. Een tientje lichter, maar met een werkende sleutel, kwam ik terug bij Tess en de auto. We konden eindelijk ontbijten en boodschappen doen.

Een monteur in een grijze overall en Bodhi op slippers houden de ingeklapte daktent op de Cayenne vast, voor een oranje garagepand
Een Mitsubishi met Nederlands kenteken en daktent op de krik in de garage, Bodhi en een monteur kijken toe, de Cayenne staat buiten geparkeerd

De 2 à 3 uur dat we moesten wachten op de veren van onze nieuwe buddy’s, veranderde in 8. Na al het wachten maakten we nog een foto met Hassan, waarna we richting M’Hamid reden. Daar, aan de voet van deze legendarische offroadetappe, lagen we dan in onze tent. Wat is het toch een heerlijke reis so far!