Today was all about the Atlas Mountains. We took the well-known N9 from our camp spot and carried on heading east. And what a beautiful pass. Good tarmac, beautiful views and constantly changing scenery.
Meanwhile our water supply was starting to run a bit low, so we had to get hold of some somewhere. The typical supermarkets like a Lidl have been replaced here by lots of little shops, with 2 fridges full of yoghurt and Coca-Cola, and 6 square metres of sky-high shelves that the shopkeeper climbs up when you need something.
We passed so many little villages full of shops like this. One a bit cosier than the next. What they all had in common, though, was the lovely smell of food being cooked half out on the street. With the wise lesson from Marrakesh in mind, out of the car is different from in the car, we parked our beast right in the middle of the street. In the Netherlands the Playmobil police (read: the parking enforcers) would already have been knocking on your window, but here they welcome you as if you’re one of them. That’s the best way to do it in traffic here anyway: adapting to how the locals drive gives you the most comfort.
So out of the car we got, for a little walk around the village. Or well, actually along the main road running straight through it, which in that village doubles as the market. With fresh water and a few toilet rolls bought, we drove on.
On top of one of the mountains we parked the Cayenne again, at a spot marked as a viewpoint. Yes, it was quite pretty, but what we found prettier was how the Cayenne got more attention than the landscape behind it. The other tourists who’d stopped there came over for a chat, took pictures of it, and some even wanted a photo with us.
With our egos suitably stroked, we drove on a bit further. We wanted to post a few things on our socials and update the site. We picked a quiet little spot and turned it into our home office. It was a bit of a realisation moment: how bizarre it was that, at the beginning of November, we were standing on a mountain in the middle of Morocco.
After some 6, 7, maybe 8 cups of coffee, we continued on our way to the Ounila Valley. We’d found online that it was supposed to be truly stunning, so the idea was to sleep there. For this side quest we left the N9 alone for a while. Along narrow but still perfectly tarmacked little roads, we drove up the valley.
At the highest point we had a good look around. Surely there had to be a little track somewhere here to a nice place to sleep? And we found one. What started as a perfectly doable 4x4 track turned, after a few minutes, into a perfectly doable 4x4 track, but with a drop right next to it. I was behind the wheel, and I do have some experience with tracks like this from back home. Tess, on the other hand, is new to this world and said it went down pretty “deep and steep” next to her. “It’ll be fine, I spotted that ages ago” were the words I said back. And 10 minutes later we’d found a lovely spot up there, on top of the gorge.
We cooked ourselves another stamppot and enjoyed the stars, beautifully visible without any light pollution, before crawling into bed.
The next morning we woke up to a beautiful view. These are the moments when you’re extra happy you chose to sleep in a roof tent instead of a van. Since we really were in the middle of nowhere, we could have a good wash without any shame at all. After breakfast it really was time to set course for Zagora again. We drove back along the narrow track towards the main road. This time the gorge was on my side of the window, and I can tell you from a reliable source that Tess wasn’t making a fuss. This was pretty steep and deep ;)
Vandaag stond in het teken van het Atlasgebergte. Via de bekende N9 reden we vanuit onze campspot verder richting het oosten. En wat een prachtige pas. Goed asfalt, prachtige uitzichten en constant veranderende natuur.
De watervoorraad begon ondertussen wat terug te lopen, dus moesten we ergens wat scoren. De typische supermarkten zoals een Lidl zijn hier vervangen voor vele kleine shopjes, met 2 koelkasten gevuld met yoghurt en Coca-Cola, en 6 vierkante meter met torenhoge schappen die de winkelmedewerker beklimt als je wat nodig hebt.
We passeerden zovele dorpjes gevuld met dit soort winkeltjes. Het ene wat gezelliger dan het andere. Wat ze wel allemaal gemeen hadden, was de heerlijke geur van gerechten die half op straat gemaakt werden. Met de wijze les uit Marrakech, uit de auto is anders dan in de auto, parkeerden we ons gevaarte midden in de straat. In Nederland had de playmobilpolitie (lees: handhaving) al aan je raam gestaan, maar hier verwelkomen ze je alsof je een van hen bent. Dat is sowieso de beste manier hier in het verkeer: aanpassen naar hoe de locals rijden geeft je het meeste comfort.
Wij dus de auto uit en een rondje door het dorp gelopen. Of nou ja, eigenlijk over de doorlopende hoofdweg, die in dat dorp ook als markt fungeert. Met vers water en wat wc-rollen ingekocht reden we verder.
Boven op een van de bergen parkeerden we de Cayenne weer bij een plek die gemarkeerd stond als uitzichtpunt. Ja, het was best mooi, maar mooier vonden wij hoe de Cayenne meer aandacht trok dan het landschap erachter. De andere toeristen die er gestopt waren, kwamen praatjes met ons maken, fotografeerden hem en sommigen wilden zelfs met ons op de foto.
Met een gestreeld ego reden we weer wat verder. We wilden namelijk even wat dingetjes op de socials plaatsen en de site bijwerken. We kozen een rustig plekje, dat we omtoverden in onze home office. Het was een realisatiemomentje van hoe bizar het was dat we begin november midden in Marokko op een berg stonden.
Na zo’n 6, 7, misschien 8 bakkies koffie gevat te hebben, vervolgden we onze weg naar de Ounilavallei. We hadden online gevonden dat het daar werkelijk prachtig moest zijn. Het idee was dan ook om daar te gaan slapen. De N9 hadden we voor deze sidequest even links laten liggen. Via smalle, maar nog steeds uitstekend geasfalteerde weggetjes reden we de vallei omhoog.
Op het hoogste punt keken we eens goed om ons heen. Hier moet toch wel ergens een paadje zijn naar een mooie slaapplek? En dat vonden we. Wat begon als een goed te doen 4x4-pad, veranderde na een paar minuten in een goed te doen 4x4-pad, maar dan met een afgrond ernaast. Ik zat achter het stuur, en heb vanuit huis wel enige ervaring met dit soort paadjes. Tess daarentegen is nieuw in dit wereldje en zei dat het vrij “diep en steil” naar beneden liep naast haar. “Dat gaat wel goed, dat heb ik al lang gezien” waren de woorden die ik terugzei. En 10 minuten later hadden we een mooie plek daarboven op de kloof gevonden.
We kookten weer eens een stamppotje en genoten van de sterren, die zonder lichtvervuiling prachtig zichtbaar waren, waarna we ons bedje in kropen.
De volgende ochtend werden we met een prachtig uitzicht wakker. Dit zijn de momenten dat je extra blij bent met de keuze om in een daktent te slapen in plaats van in een busje. Aangezien we echt in the middle of nowhere stonden, konden we ons ongegeneerd even goed wassen. Na het ontbijt was het dan echt tijd om weer koers te zetten richting Zagora. We reden over het smalle pad terug richting de hoofdweg. Dit keer was de kloof aan mijn kant van het raam, en ik kan uit betrouwbare bron vertellen dat Tess zich niet aanstelde. Dit was best steil en diep ;)
Hoy tocaba el Atlas. Por la conocida N9 seguimos desde nuestro sitio de acampada rumbo al este. Y qué puerto tan bonito. Buen asfalto, unas vistas preciosas y un paisaje que no paraba de cambiar.
Mientras tanto, la reserva de agua empezaba a bajar, así que teníamos que pillar algo en algún sitio. Los típicos supermercados, tipo Lidl, aquí se han cambiado por un montón de tiendecitas, con 2 neveras llenas de yogur y Coca-Cola, y 6 metros cuadrados de estanterías altísimas a las que el dependiente se sube trepando cuando necesitas algo.
Pasamos por un montón de pueblecitos llenos de tiendas así. Unos con más encanto que otros. Lo que sí tenían todos en común era el olor buenísimo de la comida que se cocinaba medio en la calle. Con la sabia lección de Marrakech, fuera del coche no es lo mismo que dentro del coche, aparcamos nuestro trasto en mitad de la calle. En los Países Bajos ya tendrías a la policía de Playmobil (léase: los de la grúa y las multas) llamando a la ventanilla, pero aquí te reciben como si fueras uno más. De todas formas, es la mejor manera de moverse aquí en el tráfico: adaptarte a cómo conduce la gente de aquí es lo más cómodo.
Así que nos bajamos del coche y dimos una vuelta por el pueblo. Bueno, en realidad por la carretera principal, que pasa por el medio y que en ese pueblo también hace de mercado. Con agua fresca y unos cuantos rollos de papel higiénico, seguimos la marcha.
En lo alto de una de las montañas volvimos a aparcar el Cayenne, en un sitio marcado como mirador. Sí, era bastante bonito, pero a nosotros nos gustó más ver cómo el Cayenne llamaba más la atención que el paisaje de detrás. Los demás turistas que habían parado allí se acercaron a charlar con nosotros, le hicieron fotos y algunos hasta quisieron hacerse una foto con nosotros.
Con el ego bien acariciado, seguimos un poco más. Queríamos subir unas cositas a las redes y actualizar la web. Elegimos un sitio tranquilo y lo convertimos en nuestra oficina. Fue uno de esos momentos de caer en la cuenta de lo surrealista que era estar a principios de noviembre en lo alto de una montaña en pleno Marruecos.
Después de unos 6, 7, igual 8 cafés, seguimos hacia el valle del Ounila. Habíamos leído en internet que tenía que ser una auténtica maravilla, así que la idea era dormir allí. Para esta misión secundaria dejamos la N9 aparcada un rato. Por carreteritas estrechas, pero con un asfalto todavía impecable, subimos por el valle.
En el punto más alto miramos bien a nuestro alrededor. Tenía que haber por aquí algún caminito hacia un buen sitio para dormir, ¿no? Y lo encontramos. Lo que empezó como una pista 4x4 de lo más asequible se convirtió, a los pocos minutos, en una pista 4x4 de lo más asequible, pero con un barranco al lado. Yo iba al volante, y de casa ya tengo algo de experiencia con caminos de este tipo. Tess, en cambio, es nueva en este mundillo y dijo que a su lado aquello caía bastante “hondo y empinado”. “Tranquila, que eso ya lo he visto hace rato” fue lo que le contesté. Y 10 minutos después habíamos encontrado un sitio precioso allí arriba, al borde del desfiladero.
Volvimos a cocinarnos un stamppot y disfrutamos de las estrellas, que sin contaminación lumínica se veían de maravilla, y después nos metimos en la cama.
A la mañana siguiente nos despertamos con unas vistas preciosas. Son esos momentos en los que te alegras todavía más de haber elegido dormir en una tienda de techo en vez de en una furgo. Como estábamos de verdad en mitad de la nada, pudimos darnos un buen lavado sin ningún pudor. Después del desayuno ya tocaba de verdad poner rumbo otra vez a Zagora. Volvimos por el camino estrecho hacia la carretera principal. Esta vez el desfiladero quedaba en mi lado de la ventanilla, y puedo decir de buena fuente que Tess no exageraba. Aquello era bastante empinado y hondo ;)