After our adventure in the city, we went looking for a place to sleep. Once again I’d searched for a nice spot through our new friend iOverlander, and it looked like we’d found one. When we switched on the satnav, we saw that 30 kilometres was going to take us well over an hour. At first we thought the time would come down a bit, but even after quite a few more motorway kilometres the arrival time stayed the same. What kind of road is waiting for us?!
After driving for a while, the motorway turned into dirt roads, and we drove up the side of a mountain, further and further into no man’s land. Well, not really no man’s land… because every few minutes you’d suddenly drive through a tiny little village. When we finally got to the camp spot, we’d found a nice little place where we were parked slightly out of sight behind a rock and a bush, and we went straight to brushing our teeth and to bed.
The next morning we woke up to a beautiful view. Apparently we’d climbed quite high, so we could see a long way across the mountains. After a nice cup of coffee and a bit of breakfast, we were ready to continue our journey.
While we were packing up, a man on a donkey suddenly came past. He looked a bit grumpy, but after a “salam aleikum” a big smile appeared on his face. After the waving he seemed to send his donkey on its way again, but a few steps later he’d changed his mind. So, he turned back around. After a few rounds of gestures back and forth, we understood what he was trying to tell us. He’d suddenly realised that we’d slept there, and well… a person has to eat! So he invited us to come along to his little village further on and have something to eat at his place. After we’d thanked the man kindly, he jumped back on his donkey and bumbled on, waving.
Right after that, another man came walking up. This man also looked very serious, but gave a laugh and a wave after we greeted him. He seemed a bit startled that we were there. Not that strange, of course, if you’re parked with your car hidden behind a bush, but still… I think he came there more often to enjoy the view for a bit, and he wasn’t going to let two waving Dutch people stop him from doing that today as well. Not even 5 metres away, he sat down nice and calmly. Something you can’t imagine in the Netherlands, because “uhh, you can see we’re sitting here, right?”. But actually we quite liked it. We were on his mountain, after all, so who’s really sharing whose space?
Once we’d packed all our things again, we got into the car and continued on our way, heading east.
Na ons avontuur in de stad gingen we op zoek naar een slaapplek. Ik had wederom via onze nieuwe vriend iOverlander gezocht naar een leuke plek, en we leken die gevonden te hebben. Toen we de navi aan hadden gezet, zagen we dat we over 30 kilometer ruim een uur gingen doen. Eerst dachten we nog dat de tijd wel wat zou bijdraaien, maar zelfs na nog heel wat snelwegkilometers bleef de aankomsttijd hetzelfde. Wat voor weg staat ons straks te wachten?!
Na een tijdje rijden veranderde de snelweg in onverharde wegen, en reden we langs een berg omhoog, al meer niemandsland in. Of nou ja, niet echt niemandsland… want om de zoveel minuten reed je ineens door een minidorpje. Uiteindelijk bij de campspot aangekomen hadden we een mooi plekje gevonden, waar we een beetje verdekt opgesteld stonden achter een rots en een struik. We gingen gelijk tanden poetsen en naar bed.
De volgende ochtend werden we gewekt met een prachtig uitzicht. We hadden blijkbaar best hoog geklommen, dus we konden heel ver over de bergen kijken. Nadat we een lekker bakkie koffie en een ontbijtje hadden gehad, waren we weer klaar om onze reis te vervolgen.
Tijdens het opruimen kwam er ineens een meneer op een ezel voorbij. Hij keek een beetje nors, maar na een “salam aleikum” kwam er een grote glimlach op zijn gezicht. Hij leek na het zwaaien zijn ezel weer verder te sturen, maar had zich na een paar stappen toch bedacht. Dus, hij draaide weer om. Na een paar gebarenwissels begrepen we wat hij wilde vertellen. Hij had ineens door dat wij daar hadden geslapen, en ja… een mens moet eten! Dus hij nodigde ons uit om mee te gaan naar zijn dorpje verderop, om bij hem wat te kunnen eten. Nadat we de man vriendelijk hadden bedankt, sprong hij weer op z’n ezel en hobbelde hij zwaaiend verder.
Vlak daarna kwam er een andere man aanlopen. Ook deze man keek heel serieus, maar gaf een lach en een zwaai na onze begroeting. Hij leek een beetje geschrokken dat wij daar waren. Natuurlijk niet heel gek als je met je auto verstopt staat achter een struik, maar goed… Hij kwam daar denk ik vaker even van het uitzicht genieten, en hij ging zich door twee zwaaiende Nederlanders niet laten tegenhouden om dat vandaag weer te doen. Op nog geen 5 meter afstand ging hij lekker zitten, in alle rust. Iets wat je je in Nederland niet kan voorstellen, want “uhh, je ziet toch dat wij hier zitten?”. Maar eigenlijk vonden we het wel leuk. We waren notabene op zijn berg, dus wie deelt nu eigenlijk zijn ruimte?
Toen we al onze spullen weer hadden ingepakt, zijn we in de auto gestapt en hebben we onze weg weer vervolgd richting het oosten.
Después de nuestra aventura en la ciudad, nos pusimos a buscar un sitio para dormir. Una vez más, había buscado un sitio chulo a través de nuestra nueva amiga iOverlander, y parecía que lo habíamos encontrado. Al poner el navegador, vimos que para 30 kilómetros íbamos a tardar más de una hora. Al principio pensamos que el tiempo ya bajaría un poco, pero incluso después de un buen montón de kilómetros de autopista, la hora de llegada seguía siendo la misma. ¡¿Qué clase de carretera nos espera?!
Al cabo de un rato, la autopista se convirtió en caminos de tierra, y fuimos subiendo por la ladera de una montaña, cada vez más hacia la nada. Bueno, la nada, lo que se dice la nada, tampoco… porque cada pocos minutos, de repente, pasabas por un pueblecito diminuto. Cuando por fin llegamos al sitio de acampada, habíamos encontrado un rinconcito precioso donde estábamos un poco escondidos detrás de una roca y un arbusto. Nos lavamos los dientes y nos fuimos directos a la cama.
A la mañana siguiente nos despertamos con unas vistas preciosas. Por lo visto habíamos subido bastante, así que podíamos ver muy lejos por encima de las montañas. Después de un buen café y un desayunito, ya estábamos listos para seguir el viaje.
Mientras recogíamos, de repente pasó un señor montado en un burro. Tenía cara de pocos amigos, pero después de un “salam aleikum” se le dibujó una sonrisa enorme. Después de saludarnos con la mano, parecía que volvía a arrear al burro, pero a los pocos pasos se lo pensó mejor. Así que dio media vuelta. Tras un buen intercambio de gestos, entendimos lo que nos quería decir. Se había dado cuenta de que habíamos dormido allí y, claro… ¡hay que comer! Así que nos invitó a acompañarle a su pueblecito, un poco más allá, para comer algo en su casa. Después de darle las gracias con mucha amabilidad, el hombre se volvió a subir al burro y siguió su camino dando tumbos y diciendo adiós con la mano.
Justo después apareció otro hombre andando. Este también tenía cara muy seria, pero al saludarle nos devolvió una risa y un saludo con la mano. Parecía que se había llevado un susto al vernos allí. Normal, claro, si tienes el coche escondido detrás de un arbusto, pero bueno… Creo que solía ir allí a disfrutar un rato de las vistas, y no iba a dejar que dos holandeses saludando le impidieran hacerlo también ese día. A menos de 5 metros, se sentó tan tranquilo, con toda la calma del mundo. Algo que en los Países Bajos no te puedes ni imaginar, porque “eh, ¿no ves que estamos aquí sentados?”. Pero en realidad nos hizo gracia. Al fin y al cabo, estábamos en su montaña, así que ¿quién está compartiendo su espacio con quién?
Cuando ya lo teníamos todo recogido, nos subimos al coche y seguimos nuestro camino rumbo al este.