Wild camping with a gorgeous sunset, so romantic, until you need a poo. Luckily neither Tess nor I had to, so it was a lovely experience. We had driven up a mountain looking for a spot to film some videos for our socials. We’d left Lake Garda early, you see, and had some time to spare before we needed to be at our next destination. On the way we’d had a good zoom around on Google Maps and found a mountain just above Stresa that looked bloody gorgeous. Always with a pinch of salt, of course, because Bolzano had left us out in the cold as well.
After 15 minutes of climbing in the Cayenne we came to a little toll gate. WTF is that doing here? Turned out we were at the foot of the Mottarone, the big attraction of the region. What did we know… We hesitated. 10 euros lighter with a possible Bolzano experience, or 10 euros lighter with no Bolzano experience at all. You’re often too scared anyway, and when in doubt, overtake. So up we went.
We drove up a beautifully winding mountain road. The clouds hung above the road and between the trees, and autumn had already started to thin out the leaves, so the sun shone through the trees here and there. If I got to film a new season of Game of Thrones, this mountain would definitely be one of the locations.
After 20 minutes of winding we came out at the top. One word: wow! What a view. We found a gravel track a little away from all the prying eyes, because we didn’t fancy those for our first time in front of the camera. After an hour in stitches over our acting skills, we had a proper look around. We realised the track we’d driven onto was awfully quiet. Not a single walker or anything had come past yet. Not that strange, mind you, because a Fiat 500 would already be scraping the ground in the first 5 metres of the track.
By now it was around 6 o’clock. We realised the mountain was starting to get quieter. “Shall we just sleep here, then?” came out of Tess’s mouth. With big but mostly enthusiastic eyes, I nodded a vigorous yes. Tess isn’t the nervous type, but wild camping was new to us, and anyone who’s ever done it can probably confirm there’s a little hurdle to get over first.
Meanwhile we were treated to a beautiful sunset. One of those you can keep watching for as long as it isn’t completely dark. We cobbled together a burger sandwich and went to bed early. It took a while to fall asleep, because at every little noise we asked each other: “Was that you?” No, it was a bloke who roared up and down the mountain pass on his motorbike a good 6 times. Understandable. Anyway, after a while we fell asleep, up there on the Mottarone.
At 07:00 we were woken by a horrible noise… our alarm. We didn’t want to be woken by some keen hiker who’d set off at 04:00, you see. We ate some leftovers and rang our next destination, because yes, we were rather in need of a shower…
Wild kamperen met een prachtige zonsondergang, zo romantisch, totdat je moet poepen. Gelukkig hoefden Tess en ik dat beide niet, dus was het een mooie ervaring. We waren een berg op gereden, op zoek naar een plek om wat video’s te maken voor onze socials. Het Gardameer hadden we namelijk vroeg achter ons gelaten, en we hadden wat tijd over voordat we op de volgende bestemming moesten zijn. We hadden onderweg even goed ingezoomd op Google Maps en vonden net boven Stresa een berg die er verrekte mooi uitzag. Dit natuurlijk altijd met een slag om de arm, want bij Bolzano kwamen we ook van een koude kermis thuis.
Na 15 minuten klimmen met de Cayenne kwamen we bij een tolpoortje. Wtf doet dat hier? Bleek dat we aan de voet van de Mottarone stonden, de trekpleister van de regio, wisten wij veel… We twijfelden: 10 euro lichter met wellicht een Bolzano-ervaring, of 10 euro lichter met juist geen Bolzano-ervaring. Vaak ben je te bang en bij twijfel haal je in, dus gingen we naar boven.
Via een prachtig slingerende bergweg reden we naar boven. De wolken hingen boven de weg en tussen de bomen, en het bladerdek begon door de herfst al wat dunner te worden, waardoor de zonnestralen hier en daar door de bomen schenen. Als ik een nieuw seizoen Game of Thrones mocht filmen, stond deze berg zeker tussen de filmlocaties.
Na 20 minuten slingeren kwamen we boven op de berg uit. Eén woord: wauw! Wat een uitzicht. We vonden een gravelpad, een beetje weg van alle pottenkijkers, want daar hadden we geen zin in bij onze eerste keer voor de camera. Nadat we een uur in een deuk hadden gelegen om onze acteerkunsten, keken we eens goed om ons heen. We beseften dat het paadje waar we op gereden waren wel erg rustig was. Er was namelijk nog geen voetganger of iets voorbijgekomen. Verder niet heel gek hoor, want met je Fiat 500 zou je al aan de grond rijden bij de eerste 5 meter van het pad.
Het was ondertussen al rond een uur of 6. We realiseerden ons dat de berg al rustiger begon te worden. “Zullen we anders gewoon hier slapen?” klonk het uit Tess’ mond. Met grote, maar vooral enthousiaste ogen knikte ik drastisch ja. Tess is niet bang aangelegd, maar wild kamperen was iets nieuws, en iedereen die het weleens gedaan heeft, kan waarschijnlijk beamen dat je even over een drempeltje moet.
We werden ondertussen getrakteerd op een prachtige zonsondergang. Eentje waar je naar kan blijven kijken zolang het nog niet helemaal donker is. We knutselden een broodje hamburger in elkaar en gingen vroeg ons bed in. Het duurde even voordat we in slaap vielen, omdat we bij elk geluidje aan elkaar vroegen: “Was jij dat?” Nee, het was een kerel die wel 6 keer met zijn motor de bergpas op en neer klapte, begrijpelijk. Afijn, na enige tijd vielen we in slaap, daar boven op de Mottarone.
Om 07:00 werden we wakker van een akelig geluid… onze wekker. We wilden ons namelijk niet wakker laten maken door een enthousiaste bergganger die om 04:00 al was begonnen met lopen. We aten nog wat leftovers en belden onze volgende bestemming, want ja, een douche waren we wel aan toe…