We’d waved Carmen off less than 10 minutes earlier when Tess realised her bag wasn’t in the car. We both had to laugh about it, a little embarrassed really, because it’s starting to become a trend. Joost and Anna had already brought some things we’d forgotten over from the Netherlands for us. I’d left my jacket at Joost and Anna’s again. And now this bag. Luckily we’d only just set off, so turning back was still an option.
With everything safely back in the car, we continued on our way towards Valencia. That’s where we’d decided to take the boat to Tess’s aunt and uncle. It was a smooth 3-hour drive, after which we found ourselves in the centre of Valencia. Tess had been here twice already and I never had. Since the boat didn’t leave for another 4 hours, we figured we’d do a bit of sightseeing after all. Our way, mind you, which means we drove a loop in the car without getting out.
We washed up at a beach bar called Muro. We were welcomed by a friendly guy from Belgium. Huh… there went my chance to brush up my Spanish. We had a cup of coffee and worked on the website. Oh yes, we haven’t mentioned that before. With Joost’s help we got this website off the ground. Thanks, Joost!
Back to the business of the day. Muro was only a few minutes’ drive from the terminal where we had to check in at 20:30. We said bye to the Belgian and moved on to the terminal. It all went very smoothly from there, because at 21:00 we drove on board. An hour later all the lorries had driven onto the ferry as well, and we set off.
As we parked the car on the boat, Tess asked me: “Shall I bring an extra jumper?” We were already wearing long joggers, a shirt, a hoodie and a jacket, so I thought that was unnecessary. We’d be sitting inside, after all. But good grief, Baleària, the ferry company, had no intention of making us comfortable. The crossing took 6 hours, and we spent all 6 of them on board with our teeth chattering. The air con was set to Antarctica.
In the end, in the middle of the night, we went up to the top deck of the ship, where, in the wind on a plastic sunlounger, it was less cold than inside. Read that carefully: less cold, not warm.
We hadn’t slept a wink when we arrived in Ibiza Town at 04:00 with blue lips. First all the lorries had to get off, because our car was a deck lower. But what a spectacle. The ship sat quite a bit higher than the quay, which meant the angle coming off was pretty steep. So you had to take the ramp off the boat at an angle, so as not to ground the trailer. Many a lorry driver had played that game before. But some clearly hadn’t.
We saw, and above all heard, the backs of trailers scraping hard across the steel ramp. With faces like we’d bitten into a lemon, we stood watching. Especially when one lorry driver thought it was a good idea to keep going after all the Baleària staff shouted stop. The result: he got the landing legs stuck under the trailer, and then snapped them off.
After some delay, we were allowed off the boat too. The family are camped out in Santa Eularia, a 20-minute drive from Ibiza Town. At 05:30 we were tucked up in bed, Ibiza party style.
Carmen hadden we nog geen 10 minuten geleden uitgezwaaid, toen Tess erachter kwam dat haar tasje niet in de auto aanwezig was. We moesten er beiden eigenlijk een beetje beschaamd om lachen, want het begint een trend te worden. Joost en Anna hadden namelijk al wat vergeten spullen uit Nederland voor ons meegenomen. Mijn jasje was ik weer bij Joost en Anna vergeten. En nu dus die tas. Gelukkig waren we nog maar net onderweg, dus was omkeren nog een optie.
Met alles weer veilig in de auto vervolgden we onze weg richting Valencia. Daar hadden we namelijk bedacht de boot te pakken richting de oom en tante van Tess. Het was een voorspoedige rit van 3 uurtjes, waarna we in het centrum van Valencia stonden. Tess was al twee keer hier geweest en ik nog nooit. Aangezien de boot pas over 4 uur ging, gingen we toch maar een beetje sightseeing doen. Dat dan wel op onze manier, wat betekent dat we een rondje met de auto reden, zonder uit te stappen.
We strandden bij een strandtent, genaamd Muro. We werden ontvangen door een aardige gast uit België. Hè… daar ging mijn kans om m’n Spaans bij te spijkeren. We dronken een bakkie koffie en werkten aan de website. Oh ja, dat hebben we nog niet eerder genoemd. Met de hulp van Joost hebben we deze website op poten gezet. Joost, bedankt!
Terug naar de orde van de dag. Muro was enkel een paar minuten rijden van de terminal waar we ons om 20:30 moesten melden. We zeiden de Belg doei en verplaatsten ons naar de terminal. Dit verliep verder allemaal erg voorspoedig, want om 21:00 reden we aan boord. Een uur later waren ook alle vrachtwagens de ferry opgereden, waarna we vertrokken.
Tess vroeg aan mij, toen we de auto op de boot parkeerden: “Zal ik nog een extra truitje meenemen?” We hadden al een lange joggingbroek, shirt, hoodie en jas aan, waardoor ik dacht dat dat overbodig was. We zaten tenslotte toch binnen. Maar jeetje mina, Baleària, de ferrymaatschappij, was niet van plan het ons comfortabel te maken. De tocht duurde 6 uur, waarvan we 6 uur met klappertanden aan boord hebben gezeten. De airco stond namelijk echt op standje Antarctica.
Uiteindelijk zijn we midden in de nacht maar naar het topdek van het schip gegaan, waar het in de wind op een plastic zonnebedje minder koud was dan binnen. Lees goed: minder koud, niet warm.
We hadden geen oog dichtgedaan toen we om 04:00 met blauwe lippen aankwamen in Ibiza-stad. Eerst moesten alle vrachtwagens van boord, want onze auto stond een verdieping lager. Maar wat een sensatie. Het schip stond namelijk een flink stuk hoger dan de kade, wat betekende dat de afrijhoek best scherp was. Je moest dus scheef de ramp van de boot af pakken, om de trailer niet aan de grond te rijden. Menig vrachtwagenchauffeur had dat spelletje al wel eens vaker gespeeld. Maar sommigen hadden dat duidelijk niet.
We zagen, en vooral hoorden, achterkanten van trailers keihard over de stalen ramp schrapen. Met een gezicht alsof we in een zure appel beten, stonden we toe te kijken. Helemaal toen een vrachtwagenchauffeur het een goed idee vond om door te rijden nadat alle medewerkers van Baleària “stop” riepen. Met als resultaat dat hij heel zijn poten onder de trailer vastreed, en daarna afbrak.
Na enige vertraging mochten ook wij de boot verlaten. De familie bivakkeert in Santa Eularia, wat 20 minuutjes rijden is van Ibiza-stad. Om 05:30 lagen we in ons bedje, Ibiza party-stijl.
Hacía ni 10 minutos que nos habíamos despedido de Carmen cuando Tess se dio cuenta de que su bolso no estaba en el coche. Los dos nos tuvimos que reír, un poco avergonzados la verdad, porque esto empieza a convertirse en costumbre. Joost y Anna ya nos habían traído desde los Países Bajos algunas cosas que se nos habían olvidado. Mi chaqueta me la volví a dejar en casa de Joost y Anna. Y ahora, el bolso. Por suerte acabábamos de salir, así que dar media vuelta todavía era una opción.
Con todo otra vez a salvo en el coche, seguimos camino hacia Valencia. Allí habíamos pensado coger el barco para ir a ver a los tíos de Tess. Fue un viaje tranquilo de 3 horitas, tras el cual nos plantamos en el centro de Valencia. Tess ya había estado aquí dos veces y yo nunca. Como el barco no salía hasta dentro de 4 horas, decidimos hacer un poco de turismo. Eso sí, a nuestra manera, que significa dar una vuelta en coche sin bajarnos.
Acabamos en un chiringuito llamado Muro. Nos recibió un chico majo de Bélgica. Vaya… adiós a mi oportunidad de pulir mi español. Nos tomamos un cafelito y trabajamos en la web. Ah, sí, eso todavía no lo habíamos contado. Con la ayuda de Joost hemos montado esta web. ¡Gracias, Joost!
Volvamos a lo que íbamos. Muro estaba a solo unos minutos en coche de la terminal donde teníamos que presentarnos a las 20:30. Nos despedimos del belga y nos fuimos a la terminal. Todo fue sobre ruedas, porque a las 21:00 ya estábamos subiendo al barco. Una hora después también habían subido todos los camiones al ferry, y zarpamos.
Mientras aparcábamos el coche en el barco, Tess me preguntó: «¿Me llevo otro jersey?». Ya llevábamos pantalón de chándal largo, camiseta, sudadera y chaqueta, así que pensé que no hacía falta. Al fin y al cabo íbamos a estar dentro. Pero madre mía, Baleària, la naviera, no tenía ninguna intención de ponérnoslo cómodo. La travesía duró 6 horas, y nos pasamos las 6 horas a bordo castañeteando los dientes. El aire acondicionado estaba en modo Antártida.
Al final, en plena noche, subimos a la cubierta superior del barco, donde, al viento y en una tumbona de plástico, hacía menos frío que dentro. Leed bien: menos frío, no calor.
No habíamos pegado ojo cuando llegamos a Ibiza ciudad a las 04:00 con los labios morados. Primero tenían que bajar todos los camiones, porque nuestro coche estaba una planta más abajo. Pero vaya espectáculo. El barco quedaba bastante más alto que el muelle, así que el ángulo de bajada era bastante pronunciado. Había que bajar la rampa en diagonal para no rozar el remolque contra el suelo. Muchos camioneros ya se sabían el truco. Pero otros, claramente no.
Vimos, y sobre todo oímos, las partes traseras de los remolques rascando a lo bestia contra la rampa de acero. Mirábamos con cara de haber chupado un limón. Sobre todo cuando un camionero decidió que era buena idea seguir adelante después de que todo el personal de Baleària le gritara que parara. Resultado: se le engancharon las patas de apoyo bajo el remolque, y acabaron partiéndose.
Tras un poco de retraso, por fin nos dejaron bajar a nosotros también. La familia está instalada en Santa Eularia, a 20 minutitos en coche de Ibiza ciudad. A las 05:30 estábamos en la cama, al más puro estilo fiesta ibicenca.